Bam!

Daar is ze weer.
Ik heb de dikke laag verbouwstof van mijn Marise geveegd.
We hebben wel een en ander uit te praten, omdat ik haar in 2018 zo resoluut in de steek liet voor mijn droomhuis.
Tijdens de verbouwing kwam zij geregeld langs, als ik gedachteloos iets stond te doen. Samen liepen we de personages en de verhaallijn nog eens na.
Het mocht wel wat rauwer, de vanille-lucht moest verdreven worden.
Behalve wat schamele aantekeningen kwam er echter niets op papier of digitaal tevoorschijn.

Na de wintersport zou dat allemaal veranderen. Tijd om van het huis te gaan genieten, tijd om weer te schrijven. Hoe dat helemaal anders liep, hoef ik jullie niet te vertellen. Al op de piste in Italië bekroop me het gevoel dat normaal niet lang meer normaal zou zijn. Arme wij, we rollen van de ene crisis in de andere en ze worden alleen maar groter. Toch ben ik een bofkont. Mijn grootste leed is dat schrijven me niet gelukt is tijdens een pandemie met pubers in huis en een man die de hele dag luid zit te telefoneren of zoomen achter wat mijn bureau had moeten worden.

Oh nee, mijn vader werd ziek. Zo verdrietig om mijn immer vitale en joviale pappa in slechts vier maanden tijd volledig af te zien takelen.
Rotziekte, met een k.
Laat ik vooral benoemen dat hij een fantastisch leven heeft gehad, vol kansen en wat geluk hier en daar. Een prachtige vrouw, lieve kinderen, die hem tot het bittere einde hebben omringd met liefde en zorg. Wat zou ik graag nog een keer met hem in de kroeg zitten, wat zou ik graag het hartverscheurende gemis dat mijn moeder voelt verzachten.
Het is onwerkelijk, hij is pas net weg. Al rouwend springen we op de Tweede Golf.

Kutvirus, met een C. Geen knuffels maar mondkapjes en kilometers plaktape en plexiglas. Een kroeg, restaurant of theater heb ik al tijden niet meer van binnen gezien. Met uitzondering van de Scheveningse strandtenten, waar het heerlijk toeven was deze zomer. Zoals in het Oude Normaal. Ik heb een hekel aan het Nieuwe Normaal.

Ook de herfst drijft me naar binnen en het zij zo.
Een moment om het schrijven op te pakken en te zien wat daar van komt. Ik ben benieuwd hoe Marise’s verhaal eruit rolt, op weg naar een verzengend einde. Mijn schrijfplekje (sound- en bullshitproof) is gereed, mijn vingers jeuken.

Riemen vast en hou jullie haaks!

Wordt vervolgd..

XM


4 gedachten over “Bam!

Laat een reactie achter op Peter Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s