van Marise

Comeback

Dat was een lange pauze, zo niet een ernstig geval van writersblock.
Mijn schrijftrein stond vanaf het begin van de schoolvakantie stil, geblokkeerd door een huis vol kinderen en een roadtrip met het hele gezin. De laptop bleef dicht, mijn aandacht onvertroebeld op mijn directe omgeving en mezelf gericht. Menigeen zou mijn leven perfect noemen, zo’n leven waar enkel ter lering en vermaak wat aan hapert. Zo houd ik me tenminste voor, als ik mijn frustratie en ongenoegen probeer te relativeren. Ik heb alle vrijheid zolang ik mijn verplichtingen thuis netjes nakom. Ik beklim de oneindige zeephelling van het huishouden, faciliteer de complete gezinsagenda, ben huisschilder, tuinman en teckeltemmer ineen. Alles gaat z’n gangetje en iedereen is tevreden, behalve ik. Mijn schrijverij komt telkens in het gedrang als ik al het andere voor laat gaan. Het is niet makkelijk om tijd te nemen of claimen voor iets waar ogenschijnlijk niemand op zit te wachten. Ik heb geen baas, uitgever of deadline. Mijn publiek is een onzichtbare online kluwen. Ik kan er zo de brui aan geven en iets anders gaan doen.

Met een verstandige vriendin besprak ik mijn wens om weer een baan buitenshuis te zoeken. Dat leek me de beste manier om mezelf in beweging te krijgen. Helaas heb ik het soort papieren dat zijn geldigheid verliest maar er zijn nu vacatures genoeg waar ik met mijn ervaring, brede interesse en charme iets voor elkaar kan krijgen. Nadat ik uitgerateld was over alle opties, keek ze me indringend aan en zei: ‘Wat wil je nou? Ga je al die moeite doen en tijd vrijmaken om boompjes te verpotten in een tuincentrum? Wil je echt juf worden terwijl je altijd hebt gezegd dat voor de klas staan je vreselijk lijkt? Andermans boeken verkopen? Ga je daar meer waardering of voldoening mee oogsten dan met het voltooien van je roman? Jij wil toch schrijfster zijn? Doe dat dan! Hoe is het met je verhaal? Is er echt geen redden meer aan?’

Ik wist even niets uit te brengen, in mijn hoofd stond ik net voor de klas. Ze raakte een gevoelige snaar, ik stond weer op het punt om radicaal van koers te wijzigen zonder af te maken waar ik aan begonnen was. Zonder mijn droom een echte kans te geven.
Diep nadenken in plaats van voelen, van plan wijzigen als succes uitblijft. Ik wist wel dat een baan de roman naar de achtergrond zou verdringen maar nu drong de leegte die Marise ging achterlaten pas tot me door. Hoe kon ik haar in de steek laten?

‘Mijn verhaal, ja, mijn verhaal. Was ik maar 20 jaar eerder begonnen met schrijven, ik weet niet of ik het nu nog voor elkaar krijg. Het is zo statisch en solistisch, ik word soms gek van die wirwar aan woorden in mijn hoofd. In het begin leefde ik van hoogtepunt naar hoogtepunt, de verhalen vloeiden uit mijn laptop. De laatste tijd gaat het moeilijker, ik heb minder tijd en inspiratie. In mijn hoofd borduur ik wel verder aan het verhaal, de rest van het boek en het einde heb ik in grote lijnen staan. Echt gaan zitten en het typen is een ander verhaal, nog een heidens karwei. Ik weet niet.’

‘Weet niet? Luister, zo te horen ben je best ver. Denk eens vooruit, maak een rekensommetje. Een hoofdstuk per week? Twee maanden erbij voor redactiewerk en nog een reserve. Zoiets, alles bij elkaar ongeveer zes maanden? Zorg dat je weer wat energie krijgt, maak een plan, vraag om ruimte, hulp en doe het! Een boek schrijven is ook een baan, geef er prioriteit aan. Zoals je het nu doet, kan het inderdaad tot St. Juttemis duren. Discipline, schat, discipline. Dat geldt voor jou maar zeker voor je kindjes, die worden volgens mij als prinsjes verzorgd. Ik wil ook weten hoe het met Marise afloopt!’

Ze had gelijk maar ik voelde er niks voor om ter plekke een deadline te stellen. Ik beloofde een en ander nog eens goed te overdenken en zij moedigde me aan. Ergens in de dagen daarna, peinzend en fantaserend doorgebracht op het strand, heb ik besloten om verder te schrijven. Het ging eigenlijk heel makkelijk toen de wil er weer was. Ik heb het rekensommetje gemaakt en achterin mijn schrijfboekje tot een planning omgetoverd. Een complete versie lonkt als stip aan de horizon, het tuincentrum of de klas vol kinderen zal moeten wachten.  Mijn gebrek aan inspiratie heb ik opgelost door wat oude paarden van stal te halen, we zullen zien waar dat toe leidt. Wat extra discipline heeft ook wonderen gedaan, zowel bij de kinderen als de teckels. En bij mezelf uiteraard. Al met al heeft de ‘reflectieretraite’ voor verandering gezorgd, door stil te staan en dan pas door te gaan.

Tot snel

XM

Binnenkort verschijnt nr. 10 van Oh Magazine met een serie portretten van erotica-auteurs!


 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s