van Marise

Waarom ik niet meer vreemdga

Ik moet iets bekennen, ik heb een ex-SL. Twee jaar geleden had ik raar opgekeken van die term maar inmiddels weet ik er een en ander van. Het gaat hier over de man die ooit mijn minnaar was. Ik ga niet uit de doeken doen hoe dat allemaal liep maar ik kan wel zeggen dat de vonken er vanaf vlogen. Niet direct tussen de lakens maar vooral tussen onze geesten. Hij is anders dan mijn eigen meneer, samen vormen ze een perfect onmogelijke man. Met woorden zijn we inmiddels drie keer rond de aarde gegaan, een aaneengeregen koord van lettertjes. Aanvankelijk veroorzaakte dat grote opwinding, zelfs zijn interpunctie kon mij een nat slipje bezorgen. Seks was een logische resultante van wat wij deelden, geen uitgangspunt. Met de seks erbij werd het nog intenser en ook gevaarlijk. Thuis kreeg ik steeds meer moeite mijn dubbele agenda en gevoel verborgen te houden. In de parallelle wereld belandde ik met mijn minnaar in een ‘exclusiviteitsdiscussie’, hij wilde de affaire van de eeuw met mij beleven terwijl ik lonkte naar de mogelijkheden die deze nieuwe wereld bood. Trouw beloven aan de man met wie ik me in de ontrouw had gestort, leek me waanzin. Toen wist ik nog niet dat ik, na een aantal missers, snel uitgekeken zou raken op de logistieke en emotionele rompslomp die geheim daten met zich meebrengt.

Toch zie ik eens in de zoveel tijd mijn ex-SL, zeer onschuldig maar wel bedoeld om even dat 3D-gevoel te krijgen. Elkaar in de ogen kijken, horen hoe de zinnen jouw kant op rollen. Stiekem kijk ik naar zijn mooie ogen die mij opslorpen. Terloops vraagt hij, voor de zoveelste keer, of ik geen spijt heb van het verbannen van de seks uit onze relatie. Ik glimlach maar houd voet bij stuk. Het is onmogelijk, ik heb de afweging allang gemaakt.

Ik zou best met ‘een vriendje’ dingen willen doen, waar mijn eigen meneer weinig tijd en belangstelling voor heeft. Naar het theater, musea en ja, ook seks. Maar het mag niet. Mijn meneer en het merendeel van de maatschappij zijn mordicus tegen. Ik heb dit waagstuk thuis heus ter tafel gebracht maar voorbij de patstelling zijn we nog niet gekomen. Los van wie er gelijk heeft, is dat niet zo best. Als ik mezelf de vrijheid geef, stel ik mijn basis en zekerheid in de waagschaal en moet ik leven met de last en logistiek van alle geheimen. Mijn huwelijk kan best een stootje hebben maar het blijft spelen met vuur, mijn karma is inmiddels zowat verdampt en ik krijg bultjes zodra ik moet liegen.
Als ik het ‘gewoon’ niet doe, onthoud ik mezelf dan iets essentieels? Er zijn genoeg mensen die, net als ik, besluiten het risico toch te nemen. Vreemdgaan is een oeroude en spannende drift, daar zouden we ons wat minder voor moeten schamen. Enige openheid en acceptatie kan zelfs een hoop leed voorkomen. Ik geef de ‘strijd’ niet op maar ik heb een goed leven, een lieve meneer en daar kies ik voor. Hoe lullig ook, alle gedoe dat daten met zich meebrengt is het me niet waard. Misschien ooit weer.

 

 

2 gedachten over “Waarom ik niet meer vreemdga

  1. En natuurlijk gaat het in dit verhaal ook niet over hoe verschrikkelijk het is voor je kinderen als ze erachter komen. Nee hoor, die moeten er maar mee dealen. Allemaal een midlife crisis, maar erdoorheen werken als sterk persoon ho maar. Gewoon iedereen een dikke middelvinger geven en je niet aantrekken hoeveel pijn je een ander bezorgd.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s