roman

Reprise: Te Biecht

Sommigen vragen zich af of het nog een beetje wil bruisen bij me. Leuk die Woordorgasmes maar het verhaal van Marise wacht al een tijdje op een vervolg.  Het ‘probleem’ is dat ik zit ondergedoken in bestaande delen van het manuscript. Ik heb de hele boel overhoop gegooid nadat de ideale slotscène zich aan me openbaarde. Ja echt, zo voelde het.
Dit schijnt milde schrijversproblematiek te zijn en ik ploeg er lustig doorheen. Het verhaal wordt langzaamaan een boek en een rondje langs de uitgevers staat op het programma.  Ik weet niet wanneer ik weer arriveer bij de opmaat naar het triootje met Mark en Sarah, wel dat het er sowieso van gaat komen.
Echt binnenkort.

Voor nu rest de oude doos, waar ik het weekendje Maastricht met Roos voor jullie uitviste. Met alle liefs,
XM

De doos bonbons van Roos combineert uitstekend met mijn Privé en de verse koffie van de Railtender. We vermaken ons met andermans lief en leed en mengen dat met anekdotes uit ons eigen leven en plannen voor dit weekend. Zo raken we in sneltreinvaart bijgepraat en zit de stemming er goed in.

Morgen willen we shoppen en voor het fatsoen langswippen bij het Bonnefantenmuseum of iets anders cultureels. Voor vanavond heeft Roos een tafeltje bij Beluga gereserveerd, ze is het soort vrouw dat zoiets met een enkel telefoontje regelt. Onder het mom ‘ik zet het op de zaak’ neemt zij de kosten voor hotel en diner op zich en ik voel me daar niet ongemakkelijk bij. Haar kunsthandel floreert dwars door alle economische crises heen en op de TEFAF is zij een bekend gezicht. Ze komt uit een gegoede familie en bewoont een schitterende villa in de bossen bij Lunteren. Roos was altijd de mooiste van onze groep en zich daar op een bescheiden manier van bewust. Ze belandde vrij jong in een vaste relatie en werd door ons jarenlang daarom benijd.
Met Wouter, haar overspelige echtgenoot, heeft ze twee zonen die grotendeels zijn uitbesteed aan de au-pair. Roos heeft altijd haar carrière op de eerste plaats gezet en daar nooit enige spijt of twijfel over geuit.

We hebben een royale kamer in het Kruisherenhotel en Roos zakt met een diepe zucht in een fauteuil. Achter gesloten deuren valt haar maatschappelijk-correcte korset wel vaker af maar nu oogt ze echt vermoeid. Ze heeft met geen woord gerept over Wouter en ik durf er niet direct naar te vragen.
‘Ik ga champagne bestellen’ zegt ze en reikt naar de telefoon waar ze precies naast is geland. Haar jeugd is vervlogen, ik zie voor het eerst dat ze behoorlijke rimpels rond haar ooghoeken heeft. Ze hangt op en komt overeind.
‘Ik ga even douchen voordat ik me in feestjurk hijs. Als jij opendoet voor roomservice, drinken we zo een glaasje.’

Het watert klatert in de badkamer als ik over het plein tuur. Maastricht bevalt me prima, toch kom ik er nooit. De laatste keer was met Sander, zeker 15 jaar geleden, vlak voordat de kinderen alles voorgoed veranderden. We genoten met volle teugen maar met weinig besef van onze vrijheid en tijd. Nu houden we ‘de boel’ bij elkaar en leggen ons neer bij het leven. Tenminste, dat lijkt zo maar ik ben er niet goed in. Ik wil mijn geheimen delen, ze suizen al de hele dag tussen mijn cortex en het puntje van mijn tong. Ik twijfel even of het niet té riskant is om juist bij Roos te biecht te gaan. Ze zou heel boos kunnen worden, het gaat immers om dezelfde site waar Wouter zijn lekkers zoekt. Aan de andere kant delen we de vragen en zorgen, die mensen hiertoe brengt. Ik weet het niet maar er is geen weg meer terug. Als ik niets vertel, ontplof ik.

Er wordt geklopt en een charmante jongeman wielt een karretje naar binnen met daarop een koeler met een fles champagne en een grote schaal vol oesters. Ik voel me plezierig decadent, het komt vast allemaal goed.
‘Zal ik de fles voor u ontkurken, mevrouw?’
‘Nee, dank u. We redden ons prima zo.’
Roos komt in badjas met een grote wolk stoom achter zich aan de kamer in, ze is zichtbaar opgeknapt en bekijkt goedkeurend de lekkernijen. Ze duwt de jongen een briefje van vijf in de hand en geeft hem een dikke knipoog. Hij mompelt ‘Prettig verblijf in Maastricht’ en kiest dan het hazenpad.

In een oogwenk laat Roos de fles op de enige juiste wijze ploppen en schenkt onze flutes vol. Terwijl de bruis iets tot bedaren komt, laat zij de eerste oester naar binnen glijden.
‘Mmm, verrukkelijk’
Ze overhandigt mij een glas en heft het hare in de lucht voor een toost.
‘Op ons, vrouwen en moeders. We doen wat we kunnen en soms kunnen we er niets aan doen. Laten we genieten. Proost.’
‘Hearhear.’
Als onze glazen elkaar raken, vult een kristalheldere klank de kamer. We nemen een ferme slok en het moment verstilt als we, elkaar aankijkend, naheffen. We zullen elkaar vertrouwen en liefhebben zonder te veroordelen. We glimlachen.
‘Oestertje?’
‘Lekker.’

Tijdens het optutten begint Roos zelf over haar huwelijksperikelen en ik geef haar alle ruimte. Zo krijg ik ook een idee of ik mijn geheim toch moet inslikken. Ze vertelt dat de ontdekking van Wouters vreemdgaan hun relatie voorgoed heeft veranderd. Achteraf bezien waren de aanwijzingen overduidelijk, al zegt hij dat het eenmalig was en hij nu gestopt is. Roos gelooft er niks van maar heeft geen zin om zijn gangen na te gaan. Met Wouter heeft ze een goede basis en de kinderen zijn jong, ze wil niet scheiden. Na de nodige ruzie en chaos, heeft ze het hem in haar hart vergeven. Een huwelijk kan niet vijftig jaar hetzelfde blijven en ze gaan een nieuwe fase in. Meer apart en toch samen. Roos heeft besloten zich op haar onderneming te focussen in plaats van te treuren over wat thuis misgaat. Een ontrouwe echtgenoot kan ze ook over vijf of tien jaar verlaten en dan is het wel praktisch als ze haar schaapjes op het droge heeft.

Ze maakt ondertussen optimaal gebruik van haar rol als ‘bedrogen echtgenote’. Wouter doet beduidend meer in en om het huis en die paar keer dat ze seks hebben, slooft hij zich uit om ervoor te zorgen dat vooral zij geniet. Het enige dat ze mist is een gevoel van gerechtigheid en evenwicht maar zelf vreemdgaan lijkt haar niks. Waar moet ze een minnaar vandaan halen en wat een gedoe geeft dat wel niet.
‘Mijn grootste angst is om een depressief wijf worden. Ik wil niet langzaam oud en steeds ongelukkiger worden. Wat kunnen we doen om dat te voorkómen? Heb jij een idee?’
Roos pauzeert en draait zich naar me toe met de mascararoller in de hand. Mijn cue.
‘Ik kan een geheimpje met je delen.’
‘Wat? Wat? Vertel het me, geheimen zijn veilig bij mij. Botox? Pillen?’
Roos kijkt me verwachtingsvol aan en ik voel de woorden mijn mond verlaten.
‘Toch die minnaar, ik heb zelf een profiel aangemaakt op Secret Love.’
Haar mond staat open en er valt een korte stilte. Dan begint ze hard te lachen.
‘Jij? Tjezus, dat vertel je nu pas? Dat is die site van Wouter. Je doet het toch niet met hem?’
‘Nee joh, Roos, doe normaal.  Vind je het niet erg?’
De ernst straalt blijkbaar van mijn gezicht want Roos komt naar me toe en vouwt liefdevol haar armen om me heen.
‘Ik ben heel benieuwd naar je verhaal, gun me maar een kijkje in die wereld. Wie weet is het toch iets voor mij’
‘Het is echt een avontuur, inclusief hoogte- en dieptepunten. Ik doe dit niet om Sander pijn te doen of omdat ik wil scheiden. Ik doe dit voor mezelf. Ik wil óók geen depressief wijf worden.’

Eerst haperend maar al snel voluit vertel ik wat ik heb meegemaakt en Roos hoort ademloos toe. Alles komt langs, mijn overvolle inbox, Funk, de foto’s, godje, mijn parels en Mark. Roos schudt geregeld meewarig het hoofd maar haar ogen lichten ook enthousiast op. Als ik mijn dates met Mark beschrijf, wordt haar toon ineens serieus.

‘Romantisch hoor, ik snap nu wel waarom jij er zo goed uitziet. Beetje lullig voor Sander, weet hij hier echt niks van? Het lijkt me dat je bij hem met vuur speelt met dit soort fratsen.’
‘Ik weet het, het is zo dubbel. Marise laat me opbloeien en instorten tegelijk. Weet je hoe moeilijk het is om alles in het geniep te doen en niets te kunnen delen? Hoeveel tijd het kost om al die contacten te onderhouden? Gekkenwerk, maar ik kan niet stoppen. Het snoepwinkelgevoel is verdwenen, toch wil ik blijven ontdekken wat het me te bieden heeft.’
‘Ik snap je wel hoor. Sander is zo ongeveer nooit thuis en jij hebt te weinig om handen. Dan krijg je dit soort dingen, het is ook zo makkelijk. Je maakt me wel nieuwsgierig, kun je me wat laten zien?’

De fles staat al omgekeerd in de koeler en Roos duikt in de minibar op zoek naar gin en tonic. Ik log ondertussen in op de mij zo vertrouwde website om mijn vriendin een rondleiding te geven door de online wereld van vreemdgaand Nederland. We bekijken, liggend op bed, mijn profiel en berichten op Secret Love.

Ik tover een deel van mijn fotocollectie tevoorschijn en zelfs een paar pikante van mezelf. Roos klakt met haar tong: ‘Toe maar dame, zo krijg je de heren wel op hol.’
Ik laat  ‘Merciman’ zien, een getinte jongeling die me naaktfoto’s stuurt waarop zijn lichaam strategisch belegd is met chocolaatjes. En de blote billen van Mark. Het is vreselijk ongepast maar we liggen te gieren van het lachen.

Een uurtje later zien we er piekfijn uit en popelen we om aan tafel te gaan. We dragen allebei een jurk die flatteert en hoge edoch comfortabele hakken. We zijn geen 25 meer maar met wat goede make-up en slimme kledingkeuzes smokkelen we zo tien jaar van onze leeftijd. Een taxi brengt ons naar Beluga, aan de andere kant van de Maas. We worden met alle egards ontvangen en krijgen een tafeltje met prachtig uitzicht op de rivier, die warm kleurt in de avondzon. De gerechten en wijnen zijn, zoals verwacht, fenomenaal. Het ene na het andere engeltje piest op mijn tong.

We praten verder over ‘Secret Love’, Roos heeft inmiddels al besloten dat ze ook zo’n profiel gaat proberen. Ze stelt vragen waar ik het antwoord niet op weet en ik blijf herhalen dat ze zelf zal moeten ervaren hoe het is om online op zoek te gaan naar een minnaar. Ik snij bewust andere onderwerpen aan en gelukkig praat ze het graag over haar zaak en alle plannen die ze heeft voor de kunsthandel in de 21ste eeuw. Haar ideeën zijn interessant en goed doordacht, het ontbreekt slechts aan een steuntje in de rug.

Als ik mijn neus ga poederen, kom ik langs een tafeltje met twee gesoigneerde vijftigers. Ik krijg een bewonderende blik en een knipoog. Zo te zien hebben ze ons geanimeerde gesprek van een afstandje gevolgd. Als we even later zitten te knabbelen aan de friandises meldt de knapste zich bij ons tafeltje. Hij stelt zich voor in het Engels met Zuid-Europees accent, het zijn Italianen.  Ze zouden de charmante dames gaarne uitnodigen om hen na het diner te vergezellen naar een jazzcafé in de stad. Ik wissel een blik met Roos. We doen het! Waarom niet? We zijn warm van het praten over seks, verzadigd door de heerlijke gerechten en rozig van de drank. Gevoelsmatig ligt de wereld, of in ieder geval deze nacht, aan onze voeten.

Met onze nieuwe vrienden slenteren we over de voetgangersbrug richting het Onze Lieve Vrouweplein. Het is een zwoele nacht en de middeleeuwse skyline van Maastricht wordt vanaf diverse kanten uitgelicht. Roberto heeft met zijn charme duidelijk succes bij Roos. Hij biedt zijn arm aan, die zij graag aanneemt al was het maar voor de balans. Vittorio is verlegen en zijn Engels is ongeveer net zo goed als mijn Italiaans..

In de ‘Take Five’ laat Roberto vier glazen whisky aanrukken en toost op de vriendschap, waarbij hij zijn hand hoog op het bovenbeen van Roos laat landen. Als de heren even met elkaar in gesprek zijn buig ik me naar Roos om te vragen hoe ze zich voelt en of ze doorheeft dat Roberto haar zit op te geilen. Ze wuift waarschuwingen van mijn kant weg.
‘Lamenou’

Als Roos koers zet richting WC, doet Roberto dat vijf seconden later ook. Ze blijven lang weg en komen met een geheimzinnig aura terug. Na de volgende whisky zit Roos bij hem op schoot en praat met dubbele tong. Het is tijd om naar het hotel te gaan, dansen doen we morgen wel. Het kost me enige moeite om Roos te overtuigen maar ik gebruik mijn strenge toon die altijd werkt bij dronken mensen. Ik verontschuldig me bij de heren voor ons plotselinge vertrek en bedank ze voor de gezellige nazit. Roos geeft haar aanbidder sans gêne een tongzoen.

Op straat zegt ze: ‘Ik ben nu al verpest, ik heb me door Roberto laten vingeren in de W.C. en hij heeft mijn nummer.’ Ze probeert schuldbewust te kijken, terwijl ze bijna haar evenwicht verliest. Nu is het mijn beurt om met open mond te staan.
Gearmd zwieren we over het Vrijthof, terwijl Roos studentenliederen aanheft en ik het niet kan laten luidkeels mee te zingen. Eenmaal in onze kamer moet ik Roos aanmoedigen om flink veel water te drinken en haar kleren uit te doen. Ik help haar in bed en zodra ze het kussen raakt, valt ze in slaap.

Ik pak mijn telefoon om te kijken of er berichten zijn.
Een appje van Sander: ‘Veel plezier daar, hier alles goed. XS’
Ik stuur niks terug, bel hem morgen overdag wel.
Als ik Funk open, valt mijn oog meteen op een nieuw bericht van Mark.
‘Mooie Marise, je prins is weer in het land. Voor langere tijd. Ik wil je graag zien, verlang naar je. Ik heb wel wat ideetjes voor een fijne date. Iets spannends. Tot snel XM’
Mijn hart bonkt maar ik stuur niks terug.
Tevreden kruip ik naast mijn snurkende, stoute vriendin.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s