roman

Roos gaat ervoor

Het uitgebreide ontbijtbuffet is de beste remedie tegen de enorme kater van Roos. Vooral het glaasje bubbels doet wonderen. Ik heb gisteravond meer gepraat dan gedronken maar ook ik laat het me goed smaken. Het onderwerp SL en de Italianen doen we voorlopig af met een geintje en een knipoog. Dat komt later, zo gaat dat altijd bij ons. De zon schijnt, het is een perfecte dag.

We zetten koers richting Wijck om een aantal galeries en modezaken te bezoeken.
Onze zomerjurken bollen nostalgisch op als we wind vangen op de Sint Servaasbrug.
Van achter onze grote zonnebrillen gluren we naar de keurig gecoiffeerde Maastrichtse dames en heren. In deze stad weten ze wat ‘sjiek’ is en het is besmettelijk. We rechten onze rug en wiegen onze heupen.

Bij een bevriende kunstfiguur vindt Roos het muurvullende werk waar ze al tijden naar op zoek is voor een klant. Ze koopt en passant vier andere schilderijen en de champagne wordt ontkurkt. Daarna slaan we ons volledige shopbudget stuk in een ‘geheime’ winkel waar kakmadammen hun designerkleding van vorig seizoen van de hand doen. Weer terug over de Maas pakken we de Stokstraat nog even mee, al blijft het daar bij etalages kijken. Op het Onze Lieve Vrouwe Plein hebben we twee terrasstoelen nodig voor onze aanwinsten maar dat wordt hier volkomen normaal gevonden. De serveerster schiet onze kant op en is uiterst vriendelijk. Uiensoep en wijn willen we, een hartversterkende combinatie. We zakken achterover in een vriendelijk zonnetje en Roos zucht.

‘Ik weet niet wat me bezielde gisteravond. De drank natuurlijk maar er was ook iets anders. Een gevoel van vrijheid en avontuur. Je verhalen over SL hebben iets losgemaakt. Mijn escapade met Roberto was een echte bevlieging maar ik wil zo’n profiel. Het lijkt me spannend om erin te duiken, erachter te komen wat er voor mij in het vat zit.  Mijn man gaat vreemd, dus waarom zou ik de Heilige Maagd Maria uithangen? Ik ga het gewoon proberen, wat kan er misgaan?’

Het verbaast me niet dat haar interesse is gewekt. Ik heb in mijn enthousiasme vooral de rooskleurige kant belicht. Ik wil haar niet tegenhouden of overdreven waarschuwen voor de gevaren en teleurstellingen.

‘Roos, lieverd, er kan van alles misgaan maar als je het wilt proberen, moet je dat doen. Hou wel je gezonde verstand erbij, vooral met foto’s en je privacy. Er zitten rare types tussen, maar goed, die haal jij er wel uit. En zorg in godsnaam dat Wouter niks in de gaten krijgt. Of wil je dat?’

‘Nee en eerlijk, ik weet helemaal niet of ik met een ander het bed induik. Het zou kunnen en mocht het ontdekt worden, heb ik wel een joker op zak. Liever komt hij nergens achter, ik wil dit echt geheim houden. Alleen jij weet er dus van. En ik weet van jou. Dit blijft onder ons, beloofd?’

We klinken met onze glazen.

‘Beloofd. En beloven we elkaar op de hoogte te houden van de avonturen? Zo in het geheim is het vaak eenzaam. Ik vind het fijn om dit met je te delen en ben natuurlijk ook gewoon nieuwsgierig naar jouw verhalen. Je hoeft me echt niet alles te vertellen maar we kunnen een beetje voor elkaar zorgen. Het is een jungle hoor.’

‘Ook beloofd. Laten we drinken op onze minnaars. Proost.’
‘Proost.’
‘Weet je al hoe je jezelf gaat noemen? Wie wordt jouw ondeugende alter ego?’
‘Daar vraag je me wat. Geen idee.’

Roos tuurt in de richting van de ‘Slevrouwe’ en vindt daar haar inspiratie.

‘Stella Maris. Ik leen de naam van een heilige, schitterende ironie. Jouw alter ego zit er ook nog in, de aanstichtster van mijn zonde. Of vind je dat te heftig?’
‘Nee joh, je doet maar. Stella is mooi.’
‘Dan drinken we op de geboorte van Stella. Proost.’
‘Proost. Succes mop.’

Na al dat proosten is de fles wijn op. We rekenen af met een flinke fooi en wandelen richting hotel. Roos zegt niks meer over SL en ik voel niet de behoefte erover te beginnen. Laat haar eerst zelf maar ervaren, ik heb genoeg verteld. Even voel ik jaloezie bij de gedachte dat zij met een schone lei aan dit avontuur gaat beginnen. Het onbeschrijfelijke gevoel bij het betreden van de snoepwinkel had ik nooit willen missen. Mijn dates met Mark, de romantiek en de geiligheid, heerlijk. Misschien raakt zij net zo verslaafd aan die poel des verderfs waarin je kunt blijven vissen. Ik hoop maar dat ze een beetje geluk heeft en zich niet onbewust in het ongeluk stort. Zelf ben ik op een punt dat ik eigenlijk niet weet wat ik verder wil.

De Fucketlist leek een mooie leidraad maar na mijn clubbezoek met David zit de rem er flink op. Hij heeft me gekwetst en ik trek dan van oudsher, uit angst voor herhaling, een muurtje op. Godje vond het sneu voor me maar adviseerde om zo snel mogelijk weer op het paard te klimmen. ‘Het hoort erbij, SL is niet voor watjes. Ook jij hebt concurrentie.’
Hij heeft helemaal gelijk maar ik ben niet ongedeerd gebleven bij de val van mijn roze wolk. Al het liegen en bedriegen thuis gaat me ook niet in de koude kleren zitten, dus het kan geen kwaad om een pas op de plaats te maken.

Alleen Mark kan ik niet afwimpelen, ik ben blij dat hij weer contact met me zoekt. Ons boottochtje is een maand of twee geleden en we hebben elkaar sindsdien maar één keer gezien. Een hele korte ontmoeting in de Skylounge van het DoubleTree Hotel, toen we allebei toevallig in Amsterdam waren. We kwamen niet verder dan een wijntje en wat gevoos in de parkeergarage, op de achterbank van zijn dikke BMW. Genoeg brandstof om de chatloze dagen door te komen, ik weet dat ik blij moet zijn met elke kruimel die ik krijg. Die paar momenten dat ik geprobeerd heb meer te vragen, nam hij gelijk afstand. Totaal de omgekeerde wereld en gek genoeg woest aantrekkelijk. Ik moet mezelf beheersen om niet meteen te reageren op zijn bericht, zo benieuwd ben ik naar wat hij in gedachte heeft voor onze volgende date. Hopelijk iets met seks; ik voel zijn lippen al rond mijn klitje, zijn pik in me. Waarschijnlijk wordt het nog beter dan de eerste keer.  Mijn date met David zal ik voor hem verzwijgen. Deze wereld is er een met een gefilterde werkelijkheid, die mogelijkheid en vrijheid gebruik ik.

Roos en ik hullen ons in nieuwe outfits, er wacht weer een zomerse nacht op ons.Vanavond eten we ‘zoervleisj’ bij Café Sjiek en zakken door bij De Pieter en Tribunal. De stemming zit er goed in en we laten ons door een paar studenten overhalen mee te gaan naar de ‘Alla’, het beruchte nachtcafé. ‘We zijn er nou toch’ is dan het adagium. De DJ trekt alle registers open om de mensen te plezieren en wij dansen alsof we elke week in een club staan.

Als de studenten te handtastelijk worden, nemen we afscheid. Voor de vorm protesteren ze maar hun blik dwaalt al over de dansvloer op zoek naar een volgend slachtoffer. In de ‘Alla’ is het makkelijk scoren, dus het komt goed met de jongens.
Doordat we al sinds gisteravond aan het drinken zijn, zijn we niet starnakel dronken maar prettig aangeschoten. We kunnen wel een goede nachtrust gebruiken voordat we ons morgen weer bij onze gezinnen voegen, het is mooi geweest. Diagonaal steken we het weidse Vrijthof over, alleen de straatlantaarns tussen de bomen branden nog. Het is zo stil dat het gekraak van onze hakken op het grint weerkaatst tegen de donkere gevels van de kerken.

We duiken in het riante hotelbed en Roos slaapt snel. Ik lig wat te woelen, als ik me met een schok realiseer dat ik Sander helemaal niet gesproken heb. Snel stuur ik een appje dat mijn telefoon leeg was en we nu in bed liggen. Vrijwel meteen begint Sander te typen, hij zit zeker nog voetbal of porno te kijken. Hij had zich geenszins ongerust gemaakt, thuis gaat alles prima. Hij wenst me een goede nacht en is blij dat ik morgen weer thuiskom. Er gaan wat kusjes heen en weer en dan leg ik mijn telefoon weg. Mark zal nog een dagje moeten wachten. Vanaf maandag draai ik voorlopig weer in mijn hamsterrad van huishouden en gezin, dan zal mijn hang naar spanning en aandacht snel genoeg terugkeren.

De volgende ochtend laten we een taxi voorrijden om ons naar het station te brengen. Als de trein zich in beweging zet, komt Roos terug op haar plannen met de zaak.  Het is de hoogste tijd om de sprong te wagen en de handel te digitaliseren. Ze heeft alleen geen kaas gegeten van ICT of sociale media en haar website heeft al jaren een saaie template van WordPress. Ze vraagt of ik geen tijd en zin heb om een opdracht van haar aan te nemen. Ik kan iets voor haar bouwen dat ze uiteindelijk zelf kan onderhouden en waarmee de wereld toch opengaat. Ze heeft er alle vertrouwen in dat ik kan maken wat zij bedoelt en bovendien hebben we zo het ideale excuus om nog een keer weg te gaan. Dat is namelijk wel bevallen.

Ik ben gevleid en enthousiast genoeg om ‘ja’ te zeggen. Roos is in haar nopjes met mijn toezegging en we spreken af dat ik een offerte zal maken met minstens 40 uur tegen mijn normale uurtarief. Dat is de grootste opdracht in maanden, daar kan ik mee thuiskomen.
We praten over hoe Roos de kunsthandel in de 21ste eeuw  ziet en voor we er erg in hebben, rollen we Utrecht C.S. binnen. Ze grist haar spullen bij elkaar, geeft mij snel een zoen en rent door de coupé om net op tijd uit te stappen. Op het perron zwaait ze, ik zwaai terug en ben weer alleen. Ik heb een uurtje treinen naar Den Haag. Genoeg tijd om mijn Funk door te spitten. Wie weet is Mark online.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s