roman

De Geneugten van het Leven

Speciaal voor de feestdagen een lange blogpost over het weekendje Maastricht van Roos en Marise.  Ik wens jullie veel leesplezier en alvast een fijne Kerst.

XM

De Geneugten van het Leven

De doos bonbons van Roos combineert uitstekend met mijn Privé. We vermaken ons met andermans lief en leed en mengen dat met luchtige anekdotes uit ons eigen leven, ideale treinconversatie. Bij Eindhoven voorziet een tegenwoordig zeldzame Railtender ons van verse koffie.

Morgen willen we shoppen en voor de goede orde langswippen bij het Bonnefantenmuseum of iets anders cultureels. Voor vanavond heeft Roos een tafeltje bij Beluga gereserveerd, ze heeft goede connecties in Maastricht en ik laat me graag door haar leiden. Onder het mom ‘ik zet het op de zaak’ neemt zij de kosten voor hotel en diner op zich en ik voel me daar niet ongemakkelijk bij. Haar kunsthandel floreert dwars door alle economische crises heen en op de TEFAF is zij een bekend gezicht. Ze komt uit een gegoede familie en bewoont een schitterende villa in de bossen bij Lunteren.

We hebben een royale kamer in het Kruisherenhotel en Roos zakt met een diepe zucht in een fauteuil. Achter gesloten deuren valt haar maatschappelijk correcte korset wel vaker af maar nu oogt ze echt vermoeid. Ze heeft vrijwel niks gezegd over Wouter en ik durf er niet direct naar te vragen. Zolang het onaangeroerd blijft, kan het de sfeer niet verpesten.
‘Ik ga champagne bestellen’ zegt ze en reikt naar de telefoon waar ze gelukkig precies naast is geland.
Roos was altijd de mooiste en zich daar op een bescheiden manier van bewust. Ze belandde vrij jong in een vaste relatie en werd door ons jarenlang daarom benijd. Nu gaat hij vreemd en lijkt hun huwelijk in gevaar. Haar jeugd is ook vervlogen, ik zie voor het eerst dat ze behoorlijke rimpels rond haar ooghoeken heeft. Ze hangt op en komt overeind.
‘Ik ga even douchen voordat ik me in feestjurk hijs. Als jij opendoet voor roomservice, drinken we zo een glaasje.’

Het watert klatert in de badkamer als ik over het plein tuur. Maastricht bevalt me prima, toch kom ik er nooit. De laatste keer was met Sander, zeker 15 jaar geleden, vlak voordat de kinderen alles voorgoed veranderden. We genoten met volle teugen maar eigenlijk met te weinig respect voor onze vrijheid en tijd. Nu houden we ‘de boel’ bij elkaar en leggen ons neer bij het leven. Tenminste, dat lijkt zo maar ik ben er niet goed in. Ik wil mijn geheimen ter sprake brengen, ze suizen al de hele dag tussen mijn cortex en het puntje van mijn tong. Ik twijfel even of het niet té riskant is om juist bij Roos te biecht te gaan. Zij is tenslotte slachtoffer van een vreemdgaande partner, die precies via Secret Love aan zijn lekkers kwam. Ze zou heel boos kunnen worden dat ik meewerk aan dit soort praktijken. Aan de andere kant delen we de vragen en zorgen, die mensen hiertoe brengt. Ik weet het niet maar er is geen weg meer terug. Als ik niets vertel, ontplof ik.

Er wordt geklopt en een charmante jongeman wielt een karretje naar binnen met daarop een koeler met een fles champagne en een grote schaal vol oesters. Ik voel me plezierig decadent, het komt vast allemaal goed.
‘Zal ik de fles voor u ontkurken, mevrouw?’
‘Nee, dank u. We redden ons prima zo.’
Roos komt in badjas met een grote wolk stoom achter zich aan de kamer in, ze is zichtbaar opgeknapt en bekijkt de lekkernijen goedkeurend. Zijn verbaasde blik verraadt dat de jongeman de situatie niet geheel kan duiden. Hij mompelt ‘Prettig verblijf in Maastricht’ en kiest dan het hazenpad.

In een oogwenk laat Roos de fles op de enige juiste wijze ploppen en schenkt onze flutes vol. Terwijl de bruis iets tot bedaren komt, laat zij de eerste oester naar binnen glijden.
‘Mmm, verrukkelijk’
Ze overhandigt mij een glas en heft het hare in de lucht voor een toost.
‘Op ons, vrouwen en moeders. We doen wat we kunnen en soms kunnen we er niets aan doen. Laten we genieten. Proost.’
‘Hearhear.’
Als onze glazen elkaar raken, vult een kristalheldere klank de kamer. We nemen een ferme slok en het moment bevriest als we, elkaar aankijkend, naheffen. We kunnen elkaar vertrouwen, verraden, liefhebben en veroordelen. We glimlachen.
‘Oestertje?’
‘Lekker.’

Tijdens het optutten komen onvermijdelijk ‘de mannen’ ter sprake. Ik hou me op de vlakte over Sander en mij, vooral om Roos eerst de ruimte te geven. Ze vertelt dat de ontdekking van Wouters vreemdgaan hun relatie voorgoed heeft veranderd. Achteraf bezien zijn de aanwijzingen overduidelijk, al zegt hij dat het eenmalig was en hij nu gestopt is. Roos gelooft er niks van maar heeft geen zin om zijn gangen na te gaan. Met Wouter heeft ze een goede basis en de kinderen zijn nog jong, ze wil niet scheiden. Na een fase van ruzie en chaos, heeft ze het hem in haar hart vergeven. Een huwelijk kan niet vijftig jaar hetzelfde blijven, de romantische liefde is een illusie. Ze gaan een nieuwe fase in, meer apart en toch samen. Roos heeft besloten zich op haar onderneming te focussen in plaats van te treuren over wat allemaal thuis misgaat. Een ontrouwe echtgenoot kan ze ook over vijf of tien jaar verlaten en dan is het wel praktisch als ze haar zaakjes op orde heeft.

Ze maakt ondertussen optimaal gebruik van haar rol als ‘bedrogen echtgenote’. Als Wouter er is, doet hij beduidend meer in en om het huis en die paar keer dat ze seks hebben, slooft hij zich uit om ervoor te zorgen dat vooral zij geniet. Het enige dat ze mist is een gevoel van gerechtigheid, evenwicht…van wraak. Ze vindt het wel prettig een joker op zak te hebben, mocht ze ooit in de verleiding komen.
‘Mijn grootste angst is om een depressief wijf worden. Met dat vreemdgaan kan ik beter omgaan dan verwacht maar ik wil niet langzaam oud en steeds ongelukkiger worden. Wat kunnen we doen om dat te voorkómen? Heb jij een idee?’
Roos pauzeert en draait zich naar me toe met de mascararoller in de hand. Mijn cue.
‘Ik weet iets maar als ik vertel wat ik gedaan heb, moet je het geheim kunnen houden.’
‘Wat? Wat? Vertel het me, geheimen zijn veilig bij mij. Botox? Pillen?’
Roos kijkt me verwachtingsvol aan en ik voel de woorden mijn mond verlaten.

‘Ik heb zes maanden geleden een profiel aangemaakt op Secret Love.’
Haar mond staat open en er valt een korte stilte. Dan begint ze hard te lachen.
‘Jij? Tjezus, neukt de hele wereld stiekem in het rond en ben ik de laatste om dat te horen?’
‘Ik meen het, Roos. Ik weet niet waar ik moet beginnen maar het is echt een avontuur, inclusief hoogte- en dieptepunten.’
De ernst straalt blijkbaar van mijn gezicht want Roos komt naar me toe en geeft me een liefdevolle omhelzing.
‘Ik ben heel benieuwd naar je verhaal, gun me een kijkje in die met nevelen omhulde wereld.’
‘Weet dat ik dit niet doe om Sander pijn te doen of omdat ik wil scheiden. Ik doe dit voor mezelf. Ik wil óók geen depressief wijf worden.’

Eerst haperend maar al snel voluit vertel ik wat ik heb meegemaakt en Roos hoort ademloos toe. Alles komt langs, mijn overvolle inbox, Funk, de foto’s, godje, mijn parels en Mark. Mijn bezoek aan Club Kamasutra laat ik erbuiten, dat is net een brug te ver. Roos schudt geregeld meewarig het hoofd maar haar ogen lichten enthousiast op bij passages over de aandacht en mogelijkheden die vrouwen als wij op zo’n platform krijgen. Als ik mijn dates met Mark beschrijf, wordt haar toon ineens serieus.

‘Romantisch hoor, ik snap nu wel waarom jij er zo goed uitziet. Beetje lullig voor Sander, weet hij hier echt niks van? Het lijkt me dat je bij hem met vuur speelt met dit soort fratsen.’
‘Ik weet het, het is ook zo dubbel. Marise laat me opbloeien en instorten tegelijk. Weet je hoe moeilijk het is om alles in het geniep te doen en niets te kunnen delen? Hoeveel tijd het kost om al die contacten te onderhouden? Gekkenwerk, maar ik kan niet stoppen. Het snoepwinkelgevoel van de eerste maanden is verdwenen, toch wil ik meer ontdekken van wat deze wereld me te bieden heeft.’
‘Ik snap je wel hoor. Sander is zo ongeveer nooit thuis? En jij hebt volgens mij ook te weinig om handen. Dan krijg je dit soort dingen, het is ook zo makkelijk. Je maakt me wel nieuwsgierig, misschien is het toch wel iets voor mij. Pak je laptop eens even en laat me wat zien.’

De fles staat al omgekeerd in de koeler en Roos duikt in de minibar op zoek naar gin en tonic. Ik log ondertussen in op de mij zo vertrouwde website om mijn vriendin een rondleiding te geven door de online wereld van vreemdgaand Nederland. We bekijken, liggend op bed, mijn profiel en berichten op Secret Love. Ik laat een deel van mijn fotocollectie zien maar geen foto’s van mezelf.
Wel ‘Merciman’, een getinte jongeling die me naaktfoto’s stuurt waarop zijn lichaam strategisch belegd is met chocolaatjes. En de blote billen van Mark. Het is vreselijk ongepast maar we liggen te gieren van het lachen.

Een uurtje later zien wij er piekfijn uit en zit de stemming er goed in. We dragen allebei een jurk die flatteert en hoge edoch comfortabele hakken. We zijn geen 25 meer maar met wat goede make-up en slimme kledingkeuzes smokkelen we zo tien jaar van onze leeftijd. Een taxi brengt ons naar Beluga, aan de andere kant van de Maas. We worden met alle egards ontvangen en krijgen een tafeltje met prachtig uitzicht op de rivier, die warm kleurt in de avondzon. De gerechten en wijnen zijn, zoals verwacht, fenomenaal. Het ene na het andere engeltje piest op mijn tong.

We komen niet meer van het onderwerp ‘Secret Love’ af. Voor mij is het goddelijk om erover te kunnen praten en Roos zuigt het als een spons op. Ik belicht de scherpe randjes van het avontuur uitgebreid maar dat kan niet verhelpen dat Roos steeds enthousiaster wordt. Als ik mijn neus ga poederen, kom ik langs een tafeltje met twee gesoigneerde vijftigers. Ik krijg een bewonderende blik en een knipoog. Zo te zien hebben ze ons geanimeerde gesprek van een afstandje gevolgd. Als we even later zitten te knabbelen aan de friandises meldt de knapste zich bij ons tafeltje. Hij stelt zich voor in het Engels met Zuid-Europees accent, het zijn Italianen.  Ze zouden de charmante dames gaarne uitnodigen om hen na het diner te vergezellen naar een jazzcafé in de stad.

Ik wissel een blik van verstandhouding met Roos. We doen het! Waarom niet? We zijn warm van het praten over SL, verzadigd door de heerlijke gerechten. We zien er prachtig uit en zijn rozig van de drank. Gevoelsmatig ligt de wereld, of in ieder geval deze nacht, aan onze voeten.

Met onze nieuwe vrienden slenteren we over de voetgangersbrug richting het  Onze Lieve Vrouweplein. Het is een zwoele nacht en de Middeleeuwse skyline van Maastricht wordt vanaf diverse kanten uitgelicht. Roberto heeft met zijn charme duidelijk succes bij Roos. Hij biedt zijn arm aan, die zij graag aanneemt al was het maar voor de balans. Vittorio is verlegen en zijn Engels is ongeveer net zo goed als mijn Italiaans, we komen niet veel verder dan trivialiteiten.

In de ‘Take Five’ laat Roberto vier glazen whisky aanrukken en toost op de vriendschap, waarbij hij overduidelijk zijn hand hoog op het bovenbeen van Roos laat landen. Als de heren even met elkaar in gesprek zijn buig ik me naar Roos om te vragen hoe ze zich voelt en of ze doorheeft dat Roberto haar zit op te geilen. Ze wuift waarschuwingen van mijn kant weg.
‘Lamenou’

Als Roos koers zet richting WC, doet Roberto dat vijf seconden later ook. Ze blijven lang weg en komen met een geheimzinnig aura terug. Na de volgende whisky zit Roos bij hem op schoot en praat met dubbele tong. Het is tijd om naar het hotel te gaan, dansen doen we morgen wel. Het kost me enige moeite om Roos te overtuigen maar ik gebruik mijn strenge toon die altijd werkt bij dronken mensen. Ik verontschuldig me bij de heren voor ons plotselinge vertrek en bedank ze voor de gezellige nazit. Roos geeft haar aanbidder sans gêne een tongzoen.

Op straat zegt ze: ‘Je hebt me verpest, ik heb me door die ene laten vingeren in de WC en hij heeft mijn nummer.’ Ze probeert schuldbewust te kijken, terwijl ze bijna haar evenwicht verliest. Nu is het mijn beurt om met open mond te staan.
Gearmd zwieren we over het Vrijthof, terwijl Roos diverse studentenliederen aanheft en ik het niet kan laten luidkeels mee te zingen. Eenmaal in onze kamer moet ik Roos aanmoedigen om flink wat water te drinken en wat kleren uit te doen. Ik help haar in bed en zodra haar hoofd het kussen raakt, valt ze in slaap.

Ik pak mijn telefoon om te kijken of er berichten zijn.
Een appje van Sander: ‘Veel plezier daar, hier alles goed. XS’
Ik stuur niks terug, bel hem morgen overdag wel.
Als ik Funk open, valt mijn oog meteen op een nieuw bericht van Mark.
‘Mooie Marise, je prins is weer in het land. Voor langere tijd. Ik wil je graag zien, verlang naar je. Ik heb wel wat ideetjes voor een fijne date. Iets spannends. Tot snel XM’
Mijn hart bonkt maar ik stuur niks terug.
Tevreden kruip ik naast mijn snurkende, stoute vriendin.


2 gedachten over “De Geneugten van het Leven

  1. Ha mevrouw Van Der Boom,

    Lekker verhaal weer. Kent u mij nog?
    Kan je mij weer een mailtje sturen? Zit niet achter m’n oude werkpc (1 van de redenen voor de stilte afg maanden) dus ik heb je adres niet en wil je wat vragen.

    Liefs,
    R66

    Like

  2. Wow, you go girl! …euh sorry girls.

    Wat een lekker lange aflevering, en nu niet met één maar met twee stoute vrouwen. Ben benieuwd wat dat gaat opleveren. Ik kijk reikhalzend uit naar je volgende delen.

    Mooi geschreven, ik waande mij als lezer al helemaal in Maastricht.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s