gastblog

Gastblog: Mijn Meester en Gelijke

Een primeur, een gastblog! Ter gelegenheid van mijn vijftigste post.
Er zijn immers genoeg mensen die goede erotische verhalen schrijven en soms komt zo’n verhaal bij mij terecht.
Dit is een waargebeurd avontuur van Jeanette en Paul.  Het is door Jeanette geschreven en ik ben dankbaar dat ik de vrijheid kreeg om de redactie te doen.
Veel leesplezier!

Duidelijk als je bent, heb je me gezegd dat ik de string met de geborduurde rode roos aan moet doen. Ik lach als ik eraan denk, je hebt duidelijk smaak. Ik doe mijn ogen even dicht en sta stil bij straks. Hoe zie je er werkelijk uit, ben je net zo zelfverzekerd als je tot nu toe overkomt, hoe voel je aan, wat ga je van mij vinden? Ik merk dat ik de kriebels heb, maar niet zenuwachtig ben. Het aankleden voer ik uit als een ritueel. Ik zet mijn hoofd alvast naar wat ik je wil laten zien; ik ben een  sub, maar een verdomd zelfverzekerde.
Mijn voorwaarden en regels zijn net zo belangrijk als jouw instructies.
Ons spel is balans. Ons spel is mentaal, fysiek tot uitdrukking gebracht.

De enige instructie die ik bij vertrek heb, is waar ik moet parkeren.
In de auto bedenk ik dat je veel vertrouwen van me vraagt, maar ik realiseer me dat je ook veel teruggeeft. Vertrouwen ligt voor jou niet in openheid van zaken, vertrouwen druk jij uit in geduld en mij meenemen in je wereld van fantasie. Nadat ik de auto geparkeerd heb, blijf ik even zitten om mijn hoofd leeg te maken zoals ik altijd doe voordat ik ga ‘spelen’.
Zal ik je gaan testen en uitdagen, of zal ik onderdanig zijn? Ik besluit af te wachten en jou tot in detail te volgen. Eigenlijk de moeilijkste beslissing, want de controle van uitdagen en de illusie van controle in het onderdanig zijn heb ik dan niet. Er blanco ingaan heeft behoorlijke risico’s, maar ik vertrouw op mijn ervaring en op jou. Je krijgt van mij een eerlijke kans om mijn meester te zijn. Ik doe een laatste controle van haar en make-up, ik blijf een meisje natuurlijk.

Onderweg naar de lift stuur ik je een berichtje; ‘instructies graag’. Ik zie dat je bij de les bent, want je status springt acuut op ‘aan het typen’. Ik heb je volledige aandacht, precies volgens mijn voorwaarden. Ik begrijp je niet goed en beland op de verkeerde verdieping. Meteen een test om te kijken hoe hard je bent. Je reageert rustig, legt uit en komt met nieuwe instructies. Gelukkig, je laat me mezelf waardig herstellen. Ik stap nu op de juiste verdieping uit en loop door de bar, richting de trap. Daar stel ik me neutraal op, omdat jij aangeeft dat ik moet wachten. Soft limit, dat wachten, dat maakt me zelfbewust. Ik voel me aardig bekeken, maar dat vind ik niet erg. Mijn hakken en korte rok draag ik namelijk met trots. Ik draag ze voor jou en kan er intens van genieten, al zijn de kijkers zich daar niet eens van bewust.
De blikken die ik krijg, zijn andermans waardering voor jouw smaak. Het is ons spel, zij zijn figuranten, welkom in onze wereld, tot we ze niet meer toestaan.

Links van me is de garderobe, waar een meneer op leeftijd zijn jas pakt en mijn kant uitloopt. Er trekt een kleine schok door mijn lijf, het zal toch niet dat jij dat bent hè…?
Hij maakt zich, buiten een goedkeurend  knikje, duidelijk niet druk om mij.
Mijn hartslag heeft moeite zich te herstellen omdat ik weet dat jij elk moment in mijn buurt kan zijn. Ik kijk uit mijn ooghoeken naar links en zie jou aankomen.
Je zelfverzekerde houding en je manier van doen, verraadt je van je foto’s. Jij bent het en ik kan een verlegen glimlach niet onderdrukken.  Als je ook mijn spontane blos ziet, weet je welk effect je op me hebt.
Jij passeert me, opent je telefoon  en begint te typen. Als ik op mijn schermpje kijk, trekt een gevoel van triomf  door mijn lijf. Goed gezien en goedgekeurd door mijn meester.

Je instrueert me naar de lobby, nadat ik heb durven aangeven dat ik beloond wil worden met koffie. Ik ga op de stoel zitten die je wil, schuin tegenover je. Je vraagt me in een bericht hoe ik me voel. Ik denk daar even over na en voel teveel om te kunnen omschrijven. Ik antwoord kort en krachtig dat ik me erg bewust ben van mezelf, maar me verder goed voel. Je draagt me op je aan te kijken, 5 seconden lang. Mijn god, alles, maar niet dit! Bijna een hard limit. Hoe kun je me zo snel tegen zo’n grens aankrijgen, me zo mentaal binnendringen zonder dat ik verweer heb, behalve te weigeren? Ik laat me niet kennen en doe wat je me opdraagt. Een paar schitterende, vriendelijke ogen kijken geamuseerd naar de mijne. Volgens mij weet je heel goed wat je aan het doen bent, maar je hongerige uitdrukking kan ik bijna niet weerstaan.  Je laat weten dat we gaan verplaatsen. Een stel stoelen dichterbij elkaar deze keer. Ik moet een minuut wachten, voor ik mag volgen en vragen of de stoel vrij is. Je vertrekt zodra mijn koffie geserveerd is.

Ik kijk naar mijn scherm, wacht en sta op. Met de koffie in de hand loop ik langzaam naar je toe en vraag vriendelijk of de betreffende stoel vrij is. Weer kijk je geamuseerd en zegt heel simpel ‘ja’. De momenten dat je zo kijkt, heb je een jongensachtige blik in je ogen, eentje van bijna onschuldige ondeugd. Bijna onschuldig, want ik weet donders goed dat zich weinig onschuldigs in jouw fantasie afspeelt op dit moment. Ik zet de koffie te ruw op tafel en er klotst wat over de rand. Ik kijk je hulpeloos aan en probeer mijn waardigheid te redden door zo charmant mogelijk te gaan zitten. Je geniet zichtbaar van mijn gestuntel.

Ik mag mijn koffie drinken, je bent complimenteus in je berichten.
Ai, ben je toch té lief misschien?
Dan word ik door je naar het toilet gestuurd, op de terugweg wil je mijn string in je schoot. Slik. Ik voer gehoorzaam de opdracht uit en tijdens het verlaten van het toilet loop ik een schoonmaker tegen het lijf, die duidelijk ziet wat ik in mijn handen heb. Het kan me niks schelen en onbewogen loop ik door de lobby en laat nonchalant mijn string in je stoel vallen. Je moet naast je reiken, want hapklare brokken geef ik je niet. Discreet en goedkeurend laat je je vingers over de roos glijden. Dan komt mijn volgende opdracht al; ik moet naar de derde verdieping en wachten voor de deur van kamer 308, met mijn gezicht naar het einde van de gang.  Zodra ik hoor dat je uit de lift stapt, loop ik langzaam voor je uit en moet, als ik je handen voel, stoppen. Je vraagt of je duidelijk bent. Ja meester.
Er trekt een golf adrenaline door me heen. Ik neem de lift naar de derde, maar daar is de schoonmaakster bezig. Ik krijg een alternatief van je, ik moet naar de vierde. Braaf stap ik in de lift en loop naar kamer 408. Daar draai ik me om, met mijn hart in mijn keel. Niet veel later hoor ik achter me de liftdeur openen en sluiten en ik begin rustig te lopen. Ik zie je niet, maar ik voel je aanwezigheid. Al snel voel ik ook je handen beheerst maar hongerig in mijn taille en ik bevries.

Ik weet dat we in het zicht van de camera’s staan maar laat je je gang gaan. Je zoent me in mijn nek en je handen gaan begerig over mijn lijf. Een zelfverzekerde, dwingende, maar ergens ook tedere grip heb je en wat voel je lekker aan. Voor ik het weet zitten je handen onder mijn truitje, onder mijn rok en in mijn haar, overal tegelijk, alsof je deze kans nooit meer zult krijgen en alles eruit wil halen.
Op me, over me, in me, achter me. Ik geef me aan je over, niet omdat ik vind dat het moet, maar uit volle overtuiging. Dit wil ik voelen van mijn meester. Die gekmakende begeerte. Ik raak de tijd kwijt. Uit het niets stop je en laat me los.

Dat is mijn teken om naar de lift te lopen en ons eigen plekje in de lobby op te zoeken.
Als je even later beneden komt, geef je me een terloopse knipoog.
Ik wil meer, veel meer van jou voelen. Ik ben zelfs bereid de ultieme opdracht te aanvaarden. Je stuurt me naar het trappenhuis van de bovenste verdieping. Daar moet met mijn benen gespreid op je wachten. Ik twijfel niet, ja meester, graag meester.
Eenmaal boven slaat mijn zelfbewustzijn ineens toe. Jezus, wat ben ik kwetsbaar zo.

Uit het niets ben je bij me en eigenlijk wil ik me verbergen. Tot ik de uitdrukking in je ogen zie; ik verwacht van je dat ik jouw meest gekoesterde bezit ben en zo kijk je me ook aan. Bijna bewonderend.
Ik weet niet meer waar of waarmee je me het eerst aanraakt. Je mond, je handen, je hele lijf nemen bezit van het mijne en ik ben weerloos tegen je passie en je honger. Je neemt niet eens de tijd om op te bouwen, maar stuwt me omhoog, alsof je al jaren exact weet waarvan ik onhoudbaar word. Alsof mijn lijf geen geheimen voor jou heeft. Voor ik het doorheb, sta ik  op het punt mijn climax te bereiken.
Je kijkt me bijna arrogant aan en maakt me rustig duidelijk dat het nog niet gaat gebeuren, je staat het niet toe.

Nu weet ik het zeker, ik doe alles wat je maar wil. Ik ben overgeleverd aan jouw wetten en regels. Alles voor mijn meester.
Je zet me met mijn buik tegen de reling en sjort mijn rokje verder omhoog. Mijn hele lijf schreeuwt om je. Ik wil je nu, diep en zonder remmingen.
Je geeft me exact dat en stoot je stijve in me.
Vanaf het eerste moment dat ik je voel, moet ik me beheersen om niet te komen, maar ik wil geduldig zijn, je laten zien dat ik kan wachten. Ik wil je laten zien dat ik je aankan in al je hevigheid. Ik wil nog niet bij bewustzijn komen. Ik wil dit tot het uiterste rekken en er ten volste van genieten.
Toch komt het moment dat de golven zich niet meer laten beheersen. Ik smeek je het af te maken en dat doe je, hard en ongenadig lekker. Mijn spieren spannen zich om je heen en ik voel je kloppen in mijn binnenste. Zo te voelen is het voor jou net zo intens als voor mij, want je grijpt me stevig bij mijn middel en ik hoor je ademhaling haperen. Dit effect wil ik op je hebben. Precies zo. Je kreunt hard en spuit je zaad zo diep mogelijk, terwijl ik word overspoeld door mijn eigen orgasme.
Ik heb iets meer tijd nodig om bij mijn positieven te komen dan jij, maar ook dat sta je toe.
Als ik knik om te laten zien dat het goed is, kus je me zacht op mijn wang en verdwijnt.
Zo hebben we het van tevoren afgesproken.

Ik fatsoeneer me zo goed als gaat, neem de hele trap naar beneden en glip langs de receptie naar buiten. Als ik in de auto verdwaasd in de spiegel zit te kijken, begin ik te begrijpen wat er zojuist gebeurd is. Ik heb mijn meester en gelijke gevonden en ik kan niet wachten om me nogmaals aan je over te geven.

EWA

Vernissage

Met onderstaand verhaal bereikte ik de 4de plaats in de 7de ronde van de schrijfmarathon. Bedankt voor jullie stemmen!

De charismatische kunstenaar drukt een glas in mijn hand en troont me mee door de drukke galerie. De tekeningen van naakte vrouwen komen van alle kanten op me af.
Mijn portret is niet te missen, pontificaal uitgelicht hang ik hier op dubbelware grootte te kijk voor het kunstpubliek. Het ontroert me op een pijnlijke manier om mezelf zo te zien. Mooi maar weerloos.

Mijn studie is als een nachtkaars uitgegaan en mijn vriendjes nemen steeds de benen.
Een parttime baan als caissière moet me op het rechte pad houden maar uit verveling en geldnood ben ik begonnen met cammen. Soms woel ik mezelf in slaap maar het is te makkelijk verdiend en vaak geniet ik er ook van. Zal ik ooit nog iets anders doen dan mannen klaar laten komen in ruil voor geld en aandacht?

De kunstenaar meldde zich een tijdje terug online, met het verzoek voor hem te poseren.
Tijdens onze sessie lokte hij me naar de divan achter in zijn atelier en beminde me op een manier zoals alleen kunstenaars dat kunnen.
Tegen beter weten in heb ik gehoopt dat ik bijzonder voor hem zou zijn.
De uitnodiging voor de vernissage van zijn ‘Webcamgirls’ was het eerste en enige dat ik kreeg.

Mijn tweede glas wijn gooi ik in één teug achterover en ik wil aan het derde beginnen als een onbekende man me op de schouder tikt. Hij wijst in de richting van mijn portret, trekt een triomfantelijke grimas en zegt: ‘Dat ben jij hè? Je bent prachtig. Ik heb je net gekocht, zodat ik me op je kan aftrekken.’

Het is geen onaantrekkelijke man, toch voel ik mijn nekharen overeind springen.
De minachting in zijn stem treft me recht tussen de ogen.
Er welt een boosheid in me op, die ik met moeite verborgen kan houden achter een glimlach.
Ik wil hem liefst te lijf gaan maar kies voor wapens die ik beheers. Verleiding en seks.
‘Zozo, dat gaat makkelijk. Misschien heb ik wel iets beters voor je.’
Zonder zijn reactie af te wachten pak ik zijn arm en knik dat hij moet volgen.
Achterin is een deur die uitkomt in een steegje, waar de containers staan te wachten op de resten van dit feestje. Ik duw hem ertegen en ga vlak voor hem staan. Quasi geil bijt ik op mijn lip en hij probeert me te zoenen. ‘Niks ervan, ik deel nu de lakens uit. Je mag me niet aanraken! Ik wil alleen even zien waar jij aan gaat trekken.’

Ik grijp naar het kruis van mijn koper en haal zijn pik tevoorschijn. Iets harder dan gebruikelijk trek ik eraan, hij moet weten dat dit voor mijn plezier is. Vakkundig bewerk ik zijn hunkerende lul.
Al snel smeekt hij om me aan te mogen raken maar ik druk zijn handen terug op de container.
Als hij ze daar braaf houdt, vrij ik mijn tieten even tegen zijn borst.
‘Jij geilaard, rukken op webcammeisjes. Vind je lekker hè?’
Ik moet pauzeren om zijn handen van mijn billen te slaan.
‘Niet doen, afblijven had ik gezegd! Nog één keer en ik stop.’
Hij gromt afkeurend maar lijkt zich in zijn lot te schikken.
‘Hier met die stijve pik van je. Ik ga je laten spuiten, zodat ik weet hoe je dat vaker zult doen.’

Ik kijk hem recht aan en laat een kloddertje spuug op mijn vingertoppen druipen.
Als ik daarmee cirkeltjes rond zijn eikel draai en er zachtjes in knijp, houdt hij het niet meer.
Zijn pik vult zich tot in het kleinste haarvaatje met bloed en begint enthousiast te kloppen.
Hij laat een langgerekte kreun ontsnappen en schokt met zijn heupen.
Ik spring opzij om zijn zaad niet op mijn kleding of handen te krijgen.

Weerloos als een net klaargekomen man hangt hij tegen de container.
Ik roep ‘Veel plezier met me!’ en wandel zonder om te kijken richting deur.
Die zwaait open en er verschijnt een verschrikte werkstudent met een zak vuilnis.
Met een grote grijns glip ik erlangs, de situatie verder aan de mannen latend.
Binnen wijken de mensen als vanzelfsprekend uiteen, in een rechte lijn zet ik koers naar de uitgang. Ik gris nog een glas wijn van een passerend dienblad en knipoog in het voorbijgaan naar de kunstenaar.

Buiten verwarmt het zwoele avondzonnetje goedkeurend mijn gezicht en decolleté.
Ik glimlach en geniet. Ik voel me baas en prima in staat om het beste ervan te maken.
Thuis ga ik de cam aanzetten en mijn publiek verwennen met een welgemeende striptease.

van Marise

Piemelpic Verzoekje

Naar aanleiding van mijn artikel ‘Piemelpic’ krijg ik reacties, variërend van aanbiedingen voor mijn collectie tot het verzoek vooral mijn mond te houden.
Ja, over smaak valt niet te twisten. Er zijn liefhebbers voor wat ik beschrijf als een ‘slechte piemelpic’. Als je een piemel kent en lief hebt, kan er uiteraard ook meer door de beugel.

Ik dagdroom behalve over prachtige mannen ook geregeld over een boek.
Mijn boek om specifiek te zijn, het verhaal van Marise gedrukt en gebundeld in mijn handen. Het eerste wat ik dan zie is de kaft, binnenin zijn het gewoon lettertjes op papier.
Het lijkt me geweldig om de buitenkant van mijn boek te sieren met piemelpics.
Heel veel piemelpics.

Even uit de losse pols heb je ongeveer 200 fotootjes van 1 x 1 cm nodig.
Dat lijkt me de maximale afmeting om onherkenbaarheid te garanderen.
Ik kan natuurlijk googlen en her en der piemelpics downloaden maar dat mag eigenlijk niet hè. Het is beter als het ‘piemels met permissie’ zijn. Zou dat lukken?
Zoveel heb ik nog niet en (sommige) eigenaren kan ik niet eens terugvinden.
In het Land van Overspel verdwijnen soms mensen in de mist.

Hier kan ik het wel vragen:

Heb je een goede, desnoods slechte, piemelpic? (met of zonder andere lichaamsdelen in beeld)
Mail me die dan alsjeblieft. Je geeft daarmee toestemming  deze op de kaft te plaatsen.
Foto’s zullen niet haarscherp en groter dan 1 x 1 cm afgedrukt worden
Jullie krijgen uiteraard artistieke vrijheid en een proefexemplaar van het drukwerk per mail retour (als het zover komt). Als we het minimale aantal van 150 niet bereiken, dan beloof ik plechtig dat ik alle ‘inzendingen’ zal deleten.

Ik maak de riemen vast,

XM

marisedh@outlook.com

van Marise

Piemelpic

Bij online vreemdgaan speelt naast woord ook beeld een belangrijke rol.
In een van mijn eerste blogartikelen komt al aan bod hoe cruciaal goede foto’s zijn.
Je wilt allebei een beeld vormen van de vreemdeling aan de andere kant van de lijn en ontdekken of er aantrekkingskracht is. Het speelveld is ongelijk: vrouwen hebben beduidend meer keuzemogelijkheid dan de mannen en zullen dus makkelijker iemand ‘afwijzen’.  De knapperds zijn weer eens in het voordeel (van de twijfel).
Maar we zijn niet allemaal even knap en dan komt het aan op creativiteit en presentatie.

Het loont de moeite om aandacht te besteden aan compositie en belichting.
Kijk even met de ogen van een ander. Een rommelig bureau, een WC, het echtelijk bed? Liever niet.
Gebruik vooral een app om je foto’s te corrigeren en verfraaien.
Een subtiel filtertje doet wonderen, zie ook mijn foto’s.

Ik geloof best dat er veel onschuldige kiekjes worden uitgewisseld maar een erotische ondertoon zal nooit ontbreken. Het is geen Parship, seks is de drijfveer achter deze wereld.
Als het contact blijft bestaan komt er vroeg of laat bloot tevoorschijn.
Doe sowieso je hoofd en naakte erogene zones niet in één plaatje en zorg dat je je comfortabel voelt bij wat je stuurt, dan heb je er zelf ook lol aan.

De mannelijke equivalent van de beavershot is de piemelpic. Sinds ik aan mijn avontuur begon heb ik er vele mogen ontvangen, gevraagd en ongevraagd. Het merendeel is jammer genoeg van bedenkelijk niveau.

Een piemel komt niet goed uit de verf als je hem in het volle TL-licht op de bedrijfsWC fotografeert. Ook voor de spiegel in de badkamer poseren is niet echt origineel en zelden opwindend. Evenmin doe je mij een plezier met een close-up, waarop schilfertjes en restjes ejaculaat aan het frenulum hangen. Niets zo ongeil als een slechte piemelpic.

Ik geloof dat iedereen mooie erotische foto’s, inclusief piemelpics, van zichzelf kan maken. Er zitten prachtige exemplaren in mijn collectie, dus zet ‘m op!

XM

Lees ook:

‘Het Fotomoment’

‘Boudoir, geen porno’

van Marise

Zin!

Zo, dat was een lekker lange vakantie!
Die had ik echt even nodig.
Zo’n SL-avontuur en er ook over gaan schrijven heeft behoorlijke impact.
Een tijdverslindende rollercoaster van energie en emotie. Ups en downs.
Voor een leuke SL heb je ‘zin’ en wat geluk nodig en daar ontbrak het me opeens beide aan.
Na een kleine reeks epische teleurstellingen werd, als kers op de taart, mijn profiel op Second Love geblokkeerd. Waarschijnlijk omdat ik ‘3w secondloveblog net’ in mijn profieltekst had gezet.
De vorige keer dat ik er vanaf werd gegooid was dat vanwege het gebruik van het woord ‘beffen’.  Dat mag ook niet.
Ik wist echt niet meer wat ik precies wilde en of ik überhaupt nog wilde.

Ik heb uitgebreid zitten bedenken hoe ik de rest van het boek zou kunnen schrijven zonder werkelijk te daten. Er is een heel arsenaal aan ‘uit te werken verhalen’ en ik heb best een idee waar ik Marise kan laten eindigen.
Maar zonder ‘zin’ lukte ook het schrijven niet.

De opdracht voor de 7de ronde van de EWA Schrijfmarathon kon ik niet laten liggen, ik moest aan de slag. Achter mijn laptopje met uitzicht op de oceaan begon ik mijn erotische schrijfspier weer te oefenen. Het voelde lekker, het ging goed.
Daarna vond ik in mijn favoriete blaadje voor stoute vrouwen een schrijfwedstrijd en ook daarvoor borrelde het verhaal meteen op.
Zou het dan ook met Marise’s verhalen weer lukken?

Zij hoort heel erg bij mij en dat maakt het anders dan schrijven in de 3de persoon of vanuit een fictieve ik. Ik heb onze ego’s verder uit elkaar geduwd om het schrijven wat makkelijker te maken. Marise is een deel van mij maar wij zijn niet één en dezelfde.  Als ik wat meer afstand kan nemen, word ik nieuwsgieriger naar hoe haar verhaal verder gaat en krijg ik zin om het te schrijven.

Ik wil weten of ze ooit met Simon in bed belandt, door Mark wordt ontvoerd naar Rome en of er iets opbloeit tussen haar en David. Welke nieuwe parels dienen zich aan?
Het ‘Jaar van de Vrijstelling’ is nog lang niet om.

Ik ga niet terug naar Second Love, er zijn alternatieven.
Er wordt alweer aan mijn poorten gerammeld op Victoria Milan en Secret Flirt.
En… eerlijk is eerlijk…er zitten interessante exemplaren tussen.
Misschien zelfs wel parels.
Ja, de zin is terug!

XM