roman

De ontmoeting met godje

De tepelfoto had me aan het denken gezet;  ‘A picture says more than a thousand words.’ Real-time een foto maken zou niet altijd uitkomen, dus moest ik mezelf fotograferen op goede momenten en zo een voorraadje aanleggen. Ik was niet thuis in de wereld van de selfies maar iedereen scheen het te kunnen.
Onschuldige pics maar ook meer naakt, dat was immers wat de mannen wilden.

Ik pakte Willems riem om een rondje te gaan lopen. Het synchroon begeleid masturberen met Simon had me opgeladen, ik had een schittering in mijn ogen en de lust straalde van mijn huid.  Hij had niet op een ontmoeting aangestuurd, iets wat de meeste mannen eerder vroeg dan laat wel deden. Hij had zich inmiddels een warm virtueel plekje tussen mijn lendenen verworven maar hij was niet de enige.

Eenmaal in het bos werd ik omvat door de rustige kracht van de bomen. Ik wist een stil plekje waar ik wat foto’s kon maken. Met de telefoon tegen een tak, de timer en de multiple-functie kon ik een hele serie maken. Het was een vrolijke bedoening, samen met Willem tussen het ontluikend groen. Ik zag er stoer uit, in mijn hoge laarzen en leren jas. Op sommige foto’s herkende ik mijn ondeugende lach, die met de lippen een heel klein beetje uit elkaar. Tevreden zette ik koers naar het hondenspeelveld, waar ik de zwarte labrador al snel in het oog kreeg. Die kon bij godje horen. Alle honden renden los door elkaar en de baasjes stonden her en der. Van wie was de labrador? Ik keek om me heen en zag een paar kandidaten. Op zo’n twintig meter rechts van me stond een man met een buggy.
Ik stond hem te bekijken toen hij zich omdraaide en ‘Nelson’ riep.  De zwarte labrador kwam uit de kluwen tevoorschijn en zette koers naar zijn baas.

Die had mijn blik blijkbaar gevoeld want hij keek me recht aan. Mijn hart sloeg over en ik hoopte maar dat mijn glimlach niet in een of andere grimas vertrok. Dit was godje, het kon niet anders. Ik wilde hem laten zien dat ik Marise was en riep Willem. De teckel liet me niet in de steek en rende mijn kant op. Godje moest dit begrijpen. Ik zag hem ‘ja’ knikken, met een grote lach erbij.
Ik was enorm getrouwd, terwijl deze meneer al virtueel in mijn geilkommetje had zitten roeren. Als saillant detail was mijn kutje nog nat van de chatseks met weer een ander.

Godje hielp me op weg door me met een voorzichtig gebaar te wenken. Ik deed een poging normaal naar hem toe te lopen. We zeiden allebei niets, lieten onze ogen eerst het woord voeren. Hij was niet echt mijn type, op straat zou hij me waarschijnlijk niet eens opvallen. Door wat ik van hem wist en wat we samen deelden, vond ik hem wel aantrekkelijk. Een rare gewaarwording. Hij opende onze eerste oldskool dialoog:
‘Het lot laat ons niet in de steek, Marise, ik ben blij je te zien.’
‘Ik ook’, zei ik en we moesten er allebei om lachen. De opgeluchte lach die je hebt als blijkt dat het allemaal meevalt en eigenlijk wel leuk is.
‘We kunnen hier even praten maar veel meer wordt het niet. Ik zie zo al twee bekenden.’ Terwijl hij het zei, dwaalden zijn ogen goedkeurend over de rondingen in mijn winterjas. Hij boog zich naar me toe en zei:
‘Ik ga zo naar de speeltuin, daar kunnen we zitten. Niet naast elkaar maar wel een beetje naar elkaar kijken en denken aan onze geile scène, hoe je zo lekker aan me zoog en ik je daarna op tafel nam.’

De trouwe echtgenote in mij kleurde mijn wangen rood van schaamte maar uit mijn mond kwam een heel ander verhaal:  ‘Oh boefje…je wilt toch niet weer onder mijn rokje?’  Dat sloeg nergens op want ik had een broek aan.
Hij trok een quasi geschrokken gezicht, ‘Marise toch! Kom, we gaan, ik ga wel voor.’
Hij pakte resoluut de buggy, die al die tijd van ons afgekeerd stond. Ik had geen idee wat voor kind erin lag maar het was in ieder geval een rustige. Ik volgde godje op gepaste afstand en ging een eindje van hem vandaan zitten op de de cirkelvormige bank. Tussen ons in zaten twee druk pratende mensen maar voor hen langs konden we elkaar ongestoord aankijken. Ik haalde diep adem om me wat rustiger en sterker te voelen.  Wat kon mij het ook schelen? YOLO of carpe diem of whatever.

Voor de buitenwereld zaten er gewoon vier mensen op een bank maar ik wist dat de man iets verderop zich nu voorstelde hoe ik hem zou pijpen.
Ik dacht eraan dat hij dat dacht en dacht het tegelijk zelf ook.
Hij moest hetzelfde hebben, samen hadden we een parallel universum geschapen, een wereld vol fantasie en mogelijkheden.  Ik gluurde in zijn richting en hij keek me recht in de ogen. Ik zag zijn lippen uit elkaar gaan en het puntje van zijn tong langzaam van het ene hoekje van zijn bovenlip naar het andere strelen. Daarna stak hij zijn tong wat verder uit en liet hem even plagend naar me wiebelen.

Op enig ander moment had ik gedacht met een vieze smeerlap te maken te hebben maar in deze context voelde het als een uitdagend cadeautje. Zijn tong kon ik zowaar tussen mijn dijen voelen tintelen.
Ik liet mijn tong zowel langs mijn boven- als onderlip gaan om daarna een karakteristiek pijpmondje te vormen. Met een halfopen vuist reikte ik naar mijn mond om er vlak vóór een paar keer kort op en neer te bewegen.  Jeweetwel. Ik zag hoe hij een hand in zijn broekzak deed en even ging verzitten. Zou hij zijn stijve pik even verleggen of blijven vasthouden? Ik zat ondertussen onzichtbaar en dus ongegeneerd mijn neukspieren ritmisch aan te spannen. Heerlijk, we zaten hier enorm geil te wezen, terwijl niemand wat in de gaten had. Het leek me niet echt verstandig om met een buurtgenoot tussen de lakens te verdwijnen maar dit was verrukkelijk.

Het onderonsje werd bruut verstoord door drie kinderen, die zich kwamen beklagen bij het koppel tussen ons in. De een had de ander van het klimrek gegooid en de derde had het allemaal gezien en stond dat nu tegen zijn moeder te schreeuwen. Die koos gelukkig voor de optie om ze allemaal bij de lurven te grijpen en te vertrekken.
Godje en ik zaten nu naast elkaar, zij het met zes meter ertussen.  Hij tikte op zijn linkerpols, trok zijn schouders eventjes op en zijn mond in de jammerstand, ten teken dat hij weg moest. Ik deed hetzelfde, zonder het tikken op de pols, ten teken dat het oké was en ik nog even zou blijven zitten. Hij typte met zijn vingers op zijn been en knikte ja, om duidelijk te maken dat hij me zou schrijven. Ik lachte en stuurde hem een luchtkusje.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s